« رَبِّ ! لا تَكِلْنِى إِلى نَفْسِى طَرْفَةً عَيْنٍ أَبَداً ، لا أَقَلَّ مِنْ ذلِكَ وَ لا أَكْثَرَ . »
پروردگارا ! هيچ گاه حتّى به اندازهى يك چشم بر هم زدن ، مرا به خود وامگذار ، نه كمتر از اين و نه بيشتر از آن .
راوى مىگويد : ديدم اشك از دو طرف محاسن مباركش جارى شد و بعد رو به من نمود و فرمود :
« إِنَّ يُونُسَ بْنَ مَتّى وَكَّلَهُ اللَّهُ إِلى نَفْسِهِ أَقَلَّ مِنْ طَرْفَةِ عَيْنٍ ، فَأَحْدَثَ ذلِكَ الظَّنَّ ، قُلْتُ : فَبَلَغ بِهِ كُفْراً ؟ أَصْلَحَكَ اللَّهُ . قالَ : لا ، وَ لكِنَّ الْمَوْتَ عَلى تِلْكَ الْحالِ هَلاكٌ . » « 1 »
خداوند يونس بن متى را كمتر از يك چشم بر هم زدن به خود واگذاشت و آن گمان از او سر زد . عرض كردم : خداوند امور شما را سامان دهد ! آيا موجب كفر او شد ؟ فرمود : خير ، ليكن مرگ بر اين حالت ، موجب هلاكت است .
جايى كه معصومين - عليهمالسّلام - آن گونه اظهارات را در دعا و احاديث داشته باشند ، ديگران كه همواره و در هر لحظه ، گرفتار خيالات غير توحيدى و گفتار ناهموار و كردار ناشايسته مىباشند ، سخنشان در پيشگاه حضرت حق سبحانه ، جز آن گفتار و پناهندگى به خدا : « فَإِنِّى لا أَثِقُ إِلّا بِرَحْمَتِكَ » چه مىتواند باشد ؟
( 881 )
« وَ بِاسْمِكَ الَّذِى تَسَمَّيْتَ بِهِ ، وَجَعَلْتَهُ مَعَ قُوَّتِكَ وَ مَعَ قُدْرَتِكَ وَ مَعَ كُلِّ سُلْطانِكَ ، وَ صَيَّرْتَهُ فِى قَبْضَتِكَ ، وَ نَوَّرْتَهُ بِكَلِماتِكَ ، وَ أَلْبَسْتَهُ وَقارَها مِنْكَ ، أَطْلُبُ إِلَيْكَ أَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَ عَلى آلِ مُحَمَّدٍ . . . » « 2 »
و به آن اسمت كه نام گرفتهاى و آن را همراه قوّت و قدرت و با تسلّطت
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 14 ، ص 387 ، حديث 6 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 427 .