ضرورت پناهندگى و اتكال دايمى به حق تعالى
براى بيان اين بخش ، به ذكر چند آيه و 2 حديث اكتفا مىشود . خداوند به رسولش - صلّى اللَّه عليه و آله و سّلم - مىفرمايد :
فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَ لا تَكُنْ كَصاحِبِ الْحُوتِ إِذْ نادى وَ هُوَ مَكْظُومٌ لَوْ لا أَنْ تَدارَكَهُ نِعْمَةٌ مِنْ رَبِّهِ لَنُبِذَ بِالْعَراءِ وَ هُوَ مَذْمُومٌ فَاجْتَباهُ رَبُّهُ فَجَعَلَهُ مِنَ الصَّالِحِينَ
« 1 »
سپس در [ امتثال ] حكم پروردگارت شكيبايى ورز و مانند همدمِ ماهى [ حضرت يونس ] مباش ، آن گاه كه اندوه زده ندا در داد ، اگر لطفى از جانب پروردگارش تدارك [ حال ] او نمىكرد ، قطعاً نكوهش شده بر زمين خشك انداخته مىشد ، پس پروردگارش وى را برگزيد و از شايستگان گردانيد .
و در حديث آمده است : ام سلمه شنيد كه رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سّلم - مىگريد و مىگويد :
« أَللَّهُمَّ وَ لا تَكِلْنِى إِلى نَفْسِى طَرْفَةً عَيْنٍ أَبَداً . »
خداوندا ! هيچ گاه به اندازهى يك چشم بر هم زدن ، مرا به خود وامگذار .
از حضرت - صلّى اللَّه عليه و آله و سّلم - سؤال مىكند اين سخن از سوى شما چه معنايى دارد ؟ حضرت فرمود :
« ما يُؤْمِنُنِى ، وَ إِنَّما وَكَّلَ اللَّهُ يُونُسَ بْنَ مَتّى إِلى نَفْسِهِ طَرْفَةَ عَيْنٍ ، فَكانَ مِنْهُ ما كانَ . » « 2 »
چه چيز موجب ايمنى من است و حال آن كه خداوند حضرت يونس بن متّى را به اندازهى يك چشم بر هم زدن به خود واگذاشت و سر زد از او آن چه كه سر زد .
و نيز در روايت است كه حضرت صادق - عليهالسّلام - دست به طرف آسمان برداشته و مىفرمود :
هامش
( 1 ) . سورهى قلم ، آيات 48 - 50 .
( 2 ) . بحارالانوار ، ج 14 ، ص 384 ، حديث 2 .