( 799 )
« أَلْحَمْدُللَّهِ حَمْداً يَدُومُ بِدَوامِكَ دائِماً . . . حَمْداً يَجِبُ لِكَرَمِ وَجْهِكَ وَ يُقابِلُ عِزَّ جَلالِكَ . » « 1 »
ستايش خدا را ، ستايشى كه به جاودانگى او جاودانه باشد و چنان كه در برابر روى [ نامها و صفات ] گرامى او بايسته و آن گونه كه در برابر عزّتِ جلال او شايسته است .
تعظيم مرحوم علامه طباطبايى - رحمهاللَّه - نسبت به معارف ادعيه
در اين بخش ، ستايش حق سبحانه با هيجده گونه حمد با خصوصياتى بيان شده كه همه آنها را به معانى ظاهرى نمىتوان به آسانى توجيه نمود .
وقتى قسمتى از اين تحميدها در جلسهاى خدمت استاد علامه طباطبايى - رحمهاللَّه - خوانده شد ، ابتدا فرمود : اگر هيچ چيز براى حقّانيت و امامت معصومين - عليهمالسّلام - جز اين دعاها و كلمات نباشد ، [ همين مقدار ] براى مقام و منزلت ايشان كفايت مىكند و فرمود : « اين دعاى ابوحمزه ثمالى است ، هرگز ممكن نيست كسى بگويد اين سخن طولانى چه معنى دارد ؛ زيرا هر چه انسان آن را مىخواند ، آن را تازه و غير مكرّر مىبيند » سپس چند جمله از حمدها را كه مربوط به دعاى عرفه صحيفه است ، بيان فرمود .
تحميد و تسبيح در مقام فناء
پيش از شروع به بيان اين بخش ، در فكر بودم كه چگونه مىتوان جمله جمله اين حمدها را معنى نمود كه همگى در قالب يك معنى ريخته شود و معناى جداى از يكديگر نداشته باشد . به نظر رسيد حضرت - عليهالسّلام - در موقعيّتى از شهود بوده كه
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 351 و 352 .