صلواتها مىباشد كه تقاضا مىنمايد آن حضرت - صلّى اللَّه عليه و آله و سّلم - و آلش - عليهمالسّلام - رحمت خاصّ حق شاملشان گردد ( كه گشته ) و به بىانتهاى آن راه يابند ( كه يافتهاند ) و فناى خويش را در ذات ربوبى دريابند و باقى به بقاى او گردند . در واقع آن حضرت با اين بيان ، تقاضاى دوام آن كمال را براى وى - صلّى اللَّه عليه و آله و سّلم - و اولادش مىفرمايند و با جمله : « وَ لا تَنْفَذُ كَلِماتُكَ » ، به دوام رحمتهاى خاص الهى نسبت به آن بزرگواران اشاره مىفرمايد :
( 801 )
« أَللَّهُمَّ ، وَ صَلِّ عَلَيْهِ وَ عَلى آلِهِ صَلاةً لَكَ وَ لِمَنْ دُونَكَ . . . » « 1 »
خداوندا ! و بر حضرت محمّد و آل او از ناحيهى خود و ماسوى درود فرست .
صلوات خاص الهى و لياقت معصومين براى نيل به تمامى كمالات
از تقاضاى صلوات فوق : « صَلاةً لَكَ وَ لِمَنْ دُونَكَ » از خداوند براى رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سّلم - و آلش دو نكته فهميده مىشود :
1 . آن كه خداوند را صلواتى است و آن ، همان اختصاص كمالات به او سبحانه مىباشد ، كه فرموده شده : « صَلاةً لَكَ » و بندگان و تمام مخلوق او را نيز صلوات و رحمتهاى عام و خاصّ است ، كه فرموده شده « وَ لِمَنْ دُونَكَ » .
2 . لايق بودن آن بزرگواران - عليهالسّلام - براى تمام كمالات الهى و رحمتهاى خاص و افراد خلايق ، كه فرموده شده : « أَللَّهُمَّ ، وَ صَلِّ عَلَيْهِ وَ عَلى آلِهِ صَلاةً لَكَ وَ لِمَنْ دُونَكَ »
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 352 .