است ؛ و [ همچنين در ] گردش بادها [ به هر سو ] براى مردمى كه مىانديشند ، نشانههايى است .
- سَنُرِيهِمْ آياتِنا فِي الْآفاقِ وَ فِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَ وَ لَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ أَلا إِنَّهُمْ فِي مِرْيَةٍ مِنْ لِقاءِ رَبِّهِمْ أَلا إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ مُحِيطٌ
« 1 »
به زودى نشانههاى خود را در افقها [ ى گوناگون ] و در وجودشان بديشان خواهيم نمود ، تا برايشان روشن گردد كه او خود حق است . آيا كافى نيست كه پروردگارت خود شاهد [ يا : مشهود ] هر چيزى است ؟ آرى آنان در لقاى پروردگارشان ترديد دارند ، آگاه باش كه مسلّماً او به هر چيزى احاطه دارد .
( 763 )
« إِلهِى ! كُلَّما أَخْرَسَنِى لُؤْمِى ، أَنْطَقَنِى كَرَمُكَ ؛ وَ كُلَّما آيَسَتْنِى [ آيَسْتُ ] أَوْصافِى ، أَطْمَعَتْنِى مِنَنُكَ ، إِلهِى ! مَنْ كانَتْ مَحاسِنُهُ مَساوِىَ ، فَكَيْفَ لا يَكُونُ مَساوِيهِ مَساوِىَ ؟ ! وَ مَنْ كانَتْ حَقائِقُهُ دَعاوِىَ ، فَكَيْفَ لا تَكُونُ دَعاوِيهِ دَعاوِىَ ؟ ! » « 2 »
معبودا ! هرگاه پستى من مرا لال مىكند ، بزرگوارى تو مرا به سخن وا مىدارد و هرگاه اوصاف و خصلتهاى من مرا به نوميدى مىخواند ، بخششهاى تو مرا به اميد وا مىدارد . معبودا ! كسى كه خوبىهايش بدى است ، چگونه بدى هايش بد نباشد ؟ ! و كسى كه سخنان راستش ادّعاست ، چگونه ادّعاهايش ادّعا نباشد ؟ !
بياناتى كه در گذشته نسبت به اقتضاى خلقى خاكى بشرى و سخنانى كه نسبت به
هامش
( 1 ) . سورهى فصّلت ، آيهى 54 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 348 .