زشتى دلبستگى و يأس
آمدن اين دو جمله در تعقيب فرمايش گذشته را مىتوان به حساب اين دانست كه سكون به عطاى پروردگار و يأس در بلا امرى است نامطلوب و حضرت - عليهالسّلام - مىفرمايد : من اگر چنين باشم ( كه نمىشود ) شايسته ملامتم ، با خودت آن گونه كه كرامتت اقتضا مىكند ، آشنايم ساز تا با ديدن اختلاف تدبير و زودگذرا بودن تقديراتت ، از آرامش در عطايايت و نااميدى از آن در بلاهايت محفوظ بمانم .
تقاضاى مغفرت ، به خاطر وجود اقتضاى عالم بشريت در معصوم - عليهالسّلام -
ممكن است اشاره به اين باشد كه : خداوندا ! اقتضاى عالم بشريّتم ، مرا همواره به جدايى از توجّه به جنابت مىخواند و شايسته آنم كه در اين امر ملامتم نمايى ؛ ولى من چشم به كرامت تو دوختهام ، پس در اين امر مؤاخذهام نفرما و عذرم را بپذير .
گرچه اين گفتار از حسين بن على - عليهماالسّلام - است ، ولى به نظر نمىرسد نسبت به آن بزرگوار معناى ظاهرى در هر دو معنى ، صحيح باشد و به اعتبارى كه خود آن بزرگوار ، خويش را در پيشگاه الهى مىبيند ، هر دو معنى را مىتوان مورد نظر قرار داد ، ولى نسبت به هر خواننده ، مشكلى براى گفتن آن باقى نمىگذارد تا به تمام وجود آن را اظهار نمايد .
( 759 )
« إِلهِى ! وَصَفْتَ نَفْسَكَ بِاللُّطْفِ وَالرَّأْفَةِ لِى قَبْلَ وُجُودِ ضَعْفِى ، أَفَتَمْنَعُنِى مِنْهُما بَعْدَ وُجُودِ ضَعْفِى . » « 1 »
معبودا ! خود را پيش از پديد آمدن وجود ضعيفم ، به لطف و مهربانى به
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 348 .