و سليمان را به داوود بخشيديم ، چه نيكو بندهاى ! به راستى او توبه كار [ و ستايشگر ] بود .
( و دربارهى حضرت ايّوب - عليهالسّلام - مىفرمايد : )
- نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ
« 1 »
چه نيكو بندهاى ! به راستى او توبه كار بود .
از آيات شريفه به خوبى ظاهر مىشود عبوديّت حقيقى ، واقع شدن در صراط مستقيم است و عبد واقعى به كسى مىگويند كه به تمام وجود به خداوند رجوع نموده باشد .
( 750 )
« أللَّهُمَّ ! . . . وَ تَمِّمْ لَنا نَعْمآئَكَ ، وَ هَنِّئْنا عَطآئَكَ ، وَاجْعَلْنا لَكَ شاكِرِينَ ، وَ لِآلآئِكَ ذاكِرِينَ . آمينَ ، رَبَّ الْعالَمِينَ ! » « 2 »
خداوندا ! . . . و نعمتت را بر ما كامل و عطايت را براى ما گوارا بگردان و ما را سپاسگزار و به ياد آورندهى نعمتهايت قرار ده . اجابت فرما ، اى پروردگار عالميان !
اتمام نعمت در مورد معصوم - عليهالسّلام - و غير معصوم
تمام شدن نعمت الهى براى آن بزرگواران - عليهمالسّلام - ، همان دوام نعمت ولايت و منزلتهاى معنوى ديگر و براى تابعينشان ، كامل شدن ايمان و ولايتشان است . علاوه با توجه به بيان فوق نسبت به آن بزرگواران - عليهمالسّلام - مىتوان گفت : چون ايشان
هامش
( 1 ) . سورهى ص ، آيهى 44 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 346 .