و يا اشاره به روزىهاى بهشتى است كه خداوند مىفرمايد :
وَ مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ يُرْزَقُونَ فِيها بِغَيْرِ حِسابٍ
« 1 »
و هر كس از مرد و زن ، در حالى كه ايمان دارد ، عمل شايسته انجام دهد ، به بهشت وارد شده و بىحساب و شمار در آن جا روزى داده مىشوند .
جملهى « وَ أَوْسِعَ عَلىَّ مِنْ فَضْلِكَ . » گواه بر اين است كه مقصود دعا ، روزىهاى معنوى و اخروى است ؛ زيرا اين گونه روزىها قطعاً نشأت گرفته از فضل الهى است ، بلكه مىتوان گفت جملهى « إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَىْءٍ قَديرٌ . » در پايان فراز بر مهم بودن امر روزى دلالت دارد و آن جز روزى معنوى نيست . همچنين عبارت « بابَ رِزْقٌ مِنْ عِنْدَكَ . » گواه ديگر بر اين امر است . علاوه بر اين ، دربارهى روزىهاى ظاهرى در جملهى ديگر دعا آمده است :
- « أَللَّهُمَّ ! إِنَّكَ تَكَفَّلْتَ بِرِزْقى وَ رِزْقِ كُلِّ دآبَّةٍ . . . » « 2 »
خدايا ! به راستى كه تو متكفّل و عهده دار روزى من و روزى هر جنبندهاى هستى . . .
- « أَسْأَلُكَ أَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ ، وَ أَنْ تَرْزُقْنِى حُبَّ الصَّلاةِ وَ الصِّيامِ وَ الْحَجِّ وَ الْعُمْرَةِ وَ صِلَةِ الرَّحِمِ ، وَ تُحَبِّبَ إِلَىَّ كُلَّ ما أَحْبَبْتَ ، وَ تُبَغِّضَ إِلَىَّ كُلَّ ما أَبْغَضْتَ . » « 3 »
از تو خواستارم كه بر محمّد و آل محمّد درود فرستاده و دوستى نماز و روزه و حجّ و عمره و رسيدگى به خويشاوندان و بستگان را روزىام فرموده و تمام آن چه را كه دوست دارى در نزد من محبوب و دوست داشتنى و همهى آن چه را كه مورد پسند تو نيست ، در نزد من ناخوشايند بگردانى .
هامش
( 1 ) . سورهى غافر ، آيهى 40 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 136 .
( 3 ) . همان .