( 242 )
« أَدْعُوكَ دُعاءَ مَنِ اشْتَدَّت فَاقَتُهُ ، وَ ضَعُفَ قُوَّتُهُ ، وقَلَّتْ حِيلَتُهُ ، دُعآءَ الْغَرِيبِ الْغَرِيقِ الْمُضْطَرِّ الْبآئِسِ الْفَقيرِ الَّذِى لا يَجِدُ لِكَشْفِ ما هُوَ فِيهِ مِنَ الذُّنُوبِ إِلّا أَنْتَ ؛ فَصَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ ، وَ فَرِّجْ عَنِّى ، وَ اكْشِفْ ما بِى مِنْ ضُرٍّ . » « 1 »
تو را مىخوانم [ بسان ] خواندن كسى كه نيازمندىاش سخت و نيرويش ضعيف و چاره جويىاش اندك [ و بيچاره ] گرديده ، همانند دعاى غريب و غرقهى درمانده و بيچاره سخت نيازمندى كه براى بر طرف ساختن گناهانى كه مرتكب شده ، جز تو را نمىيابد . پس رحمت [ خاصّ ] خويش را بر محمّد و آل محمّد شامل گردان و [ غم و اندوه ] مرا بگشاى و رنجورى و گرفتارى مرا بر كنار فرما .
چنان كه ملاحظه مىشود حاجت اوّل در اين دعا ، آمرزش گناهان است و فرج و كشف ضرّ نيز براى گناه و از گناه است . افزون بر اين ، از بيان دعا معلوم مىشود كه گناه آثار بسيار زشت و ناهجارى در تمام امور معنوى و اخروى و دنيوى انسان مىگذارد .
دعاى شب نهم ماه رمضان ( 2 )
در اين دعا نخست حضرت حقّ سبحانه همانند دعاى گذشته با « يا » ندا به اسامى خاصّى خوانده شده و پس از آن حوايج ذكر شده است . شايسته است خوانندهى محترم آن اسمها و مناسبت خواستهها را با - توضيحى كه در دعاى گذشته گفته شد - ملاحظه كند . در اين جا به توضيح برخى از حوايج ياد شده ، پرداخته مىشود :
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 134 .