-
وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ وَلِيٍّ مِنْ بَعْدِهِ
« 1 »
و هر كس را كه خداوند گمراه نموده باشد ، سرپرستى براى او نخواهد بود .
مقصود اين است كه عنايات خاصّه و معنوى خود را از اين گونه افراد كه شايستگى دريافت عنايات را از دست دادهاند ، دريغ مىكند .
در مورد معناى جملهى « يا مَوْضِعَ كُلّ شَكْوى ! » اگر خداوند را كنار از خود و موجودات ندانيم ، مىتوانيم معناى جملهى ياد شده را درك كنيم كه چگونه او هر شكوه و خواستهاى را برآورده مىسازد . از اين رو ، بندگان خاصّ او كه اين امر مشهود آنها است ، مىگويند :
إِنَّما أَشْكُوا بَثِّي وَ حُزْنِي إِلَى اللَّهِ
« 2 »
تنها گله گزارى غم و اندوهم را به پيشگاه خداوند ، عرضه مىكنم .
همچنين در معناى جملهى « يا سامِعَ كُلِّ نَجْوى ! . » اگر حضرت حقّ را كنار از خود و مظاهر ندانيم ، او را دور از خود ندانسته و نخواهيم گفت : چگونه خداوند سبحان نجواى ما و موجودات را از دور مىشنود . قرآن شريف مىفرمايد :
- ما يَكُونُ مِنْ نَجْوى ثَلاثَةٍ إِلَّا هُوَ رابِعُهُمْ . . .
« 3 »
هيچ گفتگوى پنهانى سه نفره نيست مگر اين كه خداوند چهارمين آنها است . . .
- أَ لَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ سِرَّهُمْ وَ نَجْواهُمْ وَ أَنَّ اللَّهَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ
« 4 »
آيا ندانستند كه خداوند به سخن پنهانى آگاه است و بسيار آگاه به نهانىها است .
- أَمْ يَحْسَبُونَ أَنَّا لا نَسْمَعُ سِرَّهُمْ وَ نَجْواهُمْ
« 5 »
بلكه چنين مىپندارند كه ما سخن پنهانى آنان را نمىشنويم .
و در معناى جملهى « يا شاهِدَ كُلِّ مَلأَ ! » توجّه خواهيم كرد كه حضرت حقّ سبحانه
هامش
( 1 ) . سورهى شورى ، آيهى 44 .
( 2 ) . سورهى يوسف ، آيهى 86 .
( 3 ) . سورهى مجادله ، آيهى 7 .
( 4 ) . سورهى توبه ، آيهى 78 .
( 5 ) . سورهى زخرف ، آيهى 80 .