انبياى ياد شده در اين بخش از دعا ، حضرت ابراهيم - عليه السّلام - ، حضرت موسى - عليه السّلام - و حضرت محمّد - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - بدان مبتلا گشته و آنها را تحمّل نموده و سرانجام خداوند آنان را پيروزمندانه از آنها بيرون آورده است .
علت ذكر اسمهاى الهى پيش از درخواست حوايج
دليل اين كه حضرات معصومين - عليهمالسّلام - در اين دعا ، بلكه در اكثر دعاها پيش از خواستن حوايج ، اسامى الهى و يا جملههاى توحيدى شبيه جملههاى گذشته را يادآور مىشوند ، آن است كه :
1 . با اين بيانات خوانندگان را از استقلال دادن به اسباب و مسبّبات منقطع مىنمايند ، تا دعا و خواستهى آنان مورد اجابت قرار گيرد ؛
2 . توجّه دهند خدا را آن گونه كه هست بخوانند ، نه آن گونه كه تصوّر مىكنند ؛ زيرا شناخت حضرت حقّ در سرعت بخشيدن به استجابت دعا اثر به سزايى دارد . خداوند سبحان مىفرمايد :
وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى فَادْعُوهُ بِها
« 1 »
و نامها [ و كمالات ] نيكوتر تنها براى خدا است ، پس او را با آنها بخوانيد .
3 . خواننده را توجّه مىدهند كه اسامى الهى و يا نداهاى خود با حضرت حقّ سبحانه را براساس حاجتهاى خود تنظيم نمايد . مثلًا اگر خواستهى او روزى است ، « يا رزّاق » بگويد ، نه « يا غفّار » و بر عكس اگر آمرزش مىطلبد ، « يا رزّاق » نگويد و . . .
بر اين اساس ، اگر خوانندهى محترم حوايج ذيل جملههاى گذشته را ملاحظه نمايد ، خواهد ديد كه چگونه با نداهايى كه امام - عليه السّلام - حضرت حقّ سبحانه را با آنها خوانده ، مطابق است . حوايج درخواست شده عبارت است از :
هامش
( 1 ) . سورهى اعراف ، آيهى 180 .