گواهى مىدهيم . ) در پايان مىفرمايد :
أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هذا غافِلِينَ
« 1 » ؛ ( تا [ مبادا ] در روز قيامت بگويند : ما از اين غافل بوديم . )
از اين جا بر مىآيد كه بندگان ، حضرت حقّ را مىبينند و از او غافل نيستند ، بلكه تنها توجّه به توجّه خود ندارند .
( 224 )
« يا مَنْ لا يُعِزُّهُ شَىْءٌ ، وَلا يَفُوتُهُ [ فَوْقَهُ ] أَحَدٌ . » « 2 »
اى خدايى كه هيچ چيز بر تو چيرگى ندارد و هيچ كس از [ دست قدرت ] تو در نمىرود . [ يا : هيچ چيز را فراموش ننموده و از نظر نمىاندازد ، يا هيچ كس بالا دست او نيست ] .
مقام عزّت پروردگار
مقام عزّت ، مقام جانب دارى حضرت حقّ است كه مخصوص ذات او است و حضرتش نمىخواهد در آن مقام ، هيچ موجودى ذاتاً و اسماً و صفتاً از خود دم زند ؛ زيرا همهى كمالات دو جهان به او ظهور يافته است و هيچ موجودى ، هيچ چيز حتّى ذات خويش را به خود نداشته و ندارد و نخواهد داشت . اگر انسان معناى ذات را به درستى تصوّر و يا مشاهده كند ، خواهد ديد كه واقع امر چنين است . از اين رو ، خداوند سبحان مىفرمايد :
- أَ يَبْتَغُونَ عِنْدَهُمُ الْعِزَّةَ فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً
« 3 »
آيا اينان سرافرازى را در نزد كافران مىجويند ، به راستى كه تمام سرافرازى و
هامش
( 1 ) . سورهى اعراف ، آيهى 172 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 130 .
( 3 ) . سورهى نساء ، آيهى 139 .