( 220 )
« يا مَنْ يُسَبِّحُ الْرَّعْدُ بِحَمْدِهِ . » « 1 »
اى خدايى كه رعد همراه با ستايش تو را به پاكى ياد مىكند .
وجه ستايش و تسبيح رعد
اين جمله و جملهى آينده ، اقتباس از آيهى شريفهى زير است كه خداوند مىفرمايد :
وَ يُسَبِّحُ الرَّعْدُ بِحَمْدِهِ وَ الْمَلائِكَةُ مِنْ خِيفَتِهِ
« 2 »
رعد با ستايش خدا و فرشتگان از بيم او ، او را به پاكى ياد مىكنند .
دربارهى معناى تسبيح موجودات توضيحى پيش از اين گفته شد ؛ امّا اين كه چگونه صداى رعد ، ستايش و تسبيح است ، شايد بتوان گفت : تسبيح رعد براى تنزيه پروردگار از صيحه و فرياد داشتن است و ستايش رعد براى آن است كه مىخواهد رحمت خدا را ظهور دهد و به نظر مىرسد از تسبيح و تحميد رعد ، تسبيح و تحميد تكوينى و غير تكوينى هر دو اراده شده باشد .
( 221 )
« وَ الْمَلائِكَةُ مِنْ خِيفَتِهِ . » « 3 »
و فرشتگان از بيم تو ، تو را به پاكى ياد مىنمايند .
سرّ و چگونگى تسبيح ملايكه
تسبيح ملايكه از بيم عظمت حقّ سبحانه ، شايد از آن جهت است كه در مقابل شهود عظمت او سبحانه ، خود را گم كرده و او را با زبان حال و قال ، از داشتن خلقت تجرّدى هم چون آنان منزه مىدانند .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 130 .
( 2 ) . سورهى رعد ، آيهى 13 .
( 3 ) . اقبال الاعمال ، ص 130 .