مىشود ، و اى خدايى كه تيزى سختىها و گرفتارىها تنها به تو فروكش مىنمايد .
خداوند ، تنها بر طرف كنندهى مشكلات
اين دو جمله خوانندهى حاجتمند گرفتار را متوجّه مىكند كه يگانه كسى كه گره مشكلات را مىگشايد ، حضرت حقّ سبحانه مىباشد و به خصوص لفظ « باء » در تعبير هر دو جمله « بِهِ » مىفهماند كه او سبحانه گرهها و تندى و تيزى مشكلات را نه از كنار ، بلكه از راه ملكوت و عالم امرى مىگشايد ؛ چنان كه مىفرمايد :
- فَسُبْحانَ الَّذِي بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْءٍ
« 1 »
پس پاك و بىآلايش است خدايى كه ملكوت [ و باطن و حقيقت ] هر چيز به دست [ قدرت ] او است .
- أَلا لَهُ الْخَلْقُ وَ الْأَمْرُ
« 2 »
آگاه باشيد ! كه [ عالم ] خلق و امر تنها از آنِ او است .
( 142 )
« وَ يا مَنْ يُلْتَمَسُ مِنْهُ الْمَخْرَجُ إِلِى رَوْحِ [ مَحَلِّ ] الْفَرَجِ . » « 3 »
و اى خدايى كه بيرون شدن [ از سختىها و ناهموارىها ] به سوى آسودگى [ يا : جايگاه ] گشايش تنها از تو درخواست مىشود !
خروج از گرفتارىها از راه ملكوت
اين جمله در مقام توجّه دادن خواننده است به اين كه براى بيرون شدن از گرفتارىها ،
هامش
( 1 ) . سورهى يس ، آيهى 83 .
( 2 ) . سورهى اعراف ، آيهى 54 .
( 3 ) . اقبال الاعمال ، ص 121 .