و آنان كه از عبادت و پرستش طاغوت [ و هر معبود غير خدا ] پرهيز و دورى نموده و [ با تمام وجود ] به سوى خدا بازگشت نمودند را ، بشارت باد ، پس بشارت و مژده ده بندگان مرا . . . آنان اند كه خداوند هدايتشان فرموده و ايشان اند خردمندان واقعى مىباشند .
- اللَّهُ يَجْتَبِي إِلَيْهِ مَنْ يَشاءُ وَ يَهْدِي إِلَيْهِ مَنْ يُنِيبُ
« 1 »
خداوند هر كس را كه بخواهد به سوى خود گردآورده و برمىگزيند و هر كه را كه [ با تمام وجود به سوى او ] بازگشت نمايد ، به سوى خويش رهنمون مىشود .
- إِنَّ إِبْراهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّاهٌ مُنِيبٌ
« 2 »
به راستى كه ابراهيم [ ع ] بردبار بود و بسيار خدا را مىخواند و با تمام وجود ، به سوى او رجوع مىنمود .
- فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفاً
. . .
مُنِيبِينَ إِلَيْهِ . . .
« 3 »
پس در حال راستى و استقامت ، روى [ و حقيقت ] خويش را به سوى دين ، برپادار . . . در حالى كه [ با تمام وجود ] به سوى او بازگشت نمودهاند . . .
بر اين اساس ، جملهى دعا بيانگر آن است كه روزه گيرنده بايد به كمال انابهى به پروردگار راه يابد و خاصيّت روزه بايد چنان باشد كه روزه گيرنده را به منزلت انابه نايل سازد . جملهى آينده نيز شاهد بر اين بيان است :
( 140 )
« وَ إِلَيْكَ الْمَصِيرُ . » « 4 »
هامش
( 1 ) . سورهى شورى ، آيهى 13 .
( 2 ) . سورهى هود ، آيهى 75 .
( 3 ) . سورهى روم ، آيات 30 و 31 .
( 4 ) . اقبال الاعمال ، ص 121 .