-
إِنَّما يَتَذَكَّرُ أُولُوا الْأَلْبابِ * الَّذِينَ يُوفُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَ لا يَنْقُضُونَ الْمِيثاقَ
« 1 »
تنها صاحبان مغز و حقيقت عقل و عاقلان واقعى متذكّر مىشوند ، آنان كه به عهد خويش وفا نموده و پيمان نمىشكنند .
- وَ أَوْفُوا بِعَهْدِي أُوفِ بِعَهْدِكُمْ وَ إِيَّايَ فَارْهَبُونِ
« 2 »
و به عهد و پيمان خويش با من وفا نماييد ، تا من [ نيز ] به عهد و پيمانم با شما وفا نمايم و تنها از من ترس و بيم داشته باشيد .
با تدبير و تأمّل در اين آيات معناى دقيق عهد ، وفاى به عهد و وفا كنندگان به آن و نتايج حاصل از عمل به آن و نيز معناى نقض عهد و نقض كنندگان عهد و پيامدها و مضرّات نقض عهد روشن مىگردد .
( 137 )
« وَ أَلْبِسْنِى رَحْمَتَكَ . » « 3 »
و [ لباس ] رحمتت را به من بپوشان .
رحمت عامّ ، رحمت خاصّ و رحمت اخصّ
رحمت الهى سه گونه است :
1 . رحمت عامّ ، كه همهى موجودات - اعمّ از مادّى و مجرّدات و جنّ و انس و . . . - به آن ظهور يافتهاند و به آن ادامهى بقا مىدهند و به آن متلبسّ هستند ، به گونهاى كه اگر با دقّت توجّه كنيم ، ذرّه ذرّهى جهان را به لباس رحمت پوشيده خواهيم ديد .
2 . رحمت خاصّ ، توفيقى است كه حضرت حقّ به جنّ و انس و ملايكه ، بلكه به
هامش
( 1 ) . سورهى رعد ، آيات 19 و 20 .
( 2 ) . سورهى بقره ، آيهى 40 .
( 3 ) . اقبال الاعمال ، ص 121 .