آيهى شريفهى
يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ
. . .
وَ ادْخُلِي جَنَّتِي
استفاده مىشود كه مراد از
جَنَّتِي
جنّت ديدار پروردگار است كه مىفرمايد :
يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ * ارْجِعِي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً * فَادْخُلِي فِي عِبادِي * وَ ادْخُلِي جَنَّتِي
« 1 »
اى روان آسوده ! در حالى كه هم تو از خدا خشنودى و هم او از تو خرسند است ، به سوى پروردگارت بازگرد ، پس در ميان بندگانم داخل شده و در بهشت [ خاصّ ] من وارد شو .
2 . محبّت الهى
مقصود از محبوبان الهى كه اختيار طريقهى آنان مطلوب مىباشد : « وَ أَمْضِى بِهِ فِى سَبيلِ مَنْ أَحْبَبْتَ » ، نبىّ اكرم - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و اوصيائش - عليهمالسّلام - و انبيا و اوصياى گذشته - عليهمالسّلام - ثُمَّ الأَمْثَل فَالأَمْثَل مىباشند . و ترس از عظمت حقّ سبحانه ، بنده را عملًا در طريقهى انبيا و اوصيا - عليهمالسّلام - قرار مىدهد .
3 . خشنودى پروردگار
آنان كه عملشان خداوند را خشنود مىگرداند : « أَرْضَاكَ عَمَلُهُ » جز انبيا و اوصيا ايشان - عليهمالسّلام - و پيروان راستين آنان نيستند و خوف از حضرت حقّ اين نتيجه را براى بنده دارد كه از عمل او خشنود مىگردد .
4 . عطاياى اخروى
مراد از عطاهايى كه به واسطهى آن ، خداوند بندهاش را در آخرت خشنود مىگرداند :
« أَرْضَيْتَهُ فِى ثَوَابِكَ » ، مىتواند نعمتهاى ظاهرى بهشتى ، يا فقط نعمتهاى باطنى و يا نعمتهاى ظاهرى و باطنى باشد و اگر چه مىتوان هر دو را گفت ، ولى اولياى الهى
هامش
( 1 ) . سورهى فجر ، آيات 27 - 30 .