بازگشت پروردگار به بنده ، رسانندهى بنده به مقام عصمت از گناه
توبه و بازگشت پروردگار به بندگان ، ارزش و الا به آنان داده و آنها را از عصيان مطلق باز مىدارد ؛ زيرا مىفرمايد : « تُبْ عَلَىَّ حتّى لاأَعْصِيَكَ » و آنها را به مقام عصمت از گناهان صغيره و كبيره و رهاكردن ظاهر و باطن گناه سوق مىدهد . قرآن شريف مىفرمايد :
وَ ذَرُوا ظاهِرَ الْإِثْمِ وَ باطِنَهُ
« 1 »
و گناه آشكار و پنهان را رها كنيد .
شايسته است خوانندهى محترم ، پس از خواندن اين فراز پرارزش ، با عمل به دستورهاى ظاهرى و تقاضا كردن از خدا و توسّل به بندگان خاصّش ، موجبات توبه و بازگشت و الهام حضرت حق را در وجود خود فراهم آورد .
( 54 )
« أَللَّهُمَّ ! إِلهِى ، إِنِّى ما لِى كُلَّما قُلْتُ قَدْ تَهَيَّأْتُ وَ تَعَبَّأْتُ وَ قُمْتُ لِلصَّلاةِ بَيْنَ يَدَيْكَ وَ ناجَيْتُكَ ، أَلْقَيْتَ عَلَىَّ نُعاساً إِذا أَنَا صَلَّيْتُ ، وَ سَلَبْتَنِى مُناجاتَكَ إِذا ناجَيْتُكَ مالِى كُلَّما قُلْتُ : قَدْ صَلُحَتْ سَرِيرَتِى ، وَ قَرُبَ مِن مَجالِسِ التَّوّابِينَ مَجْلِسِى ، عَرَضَتْ لِى بَلِيَّةٌ أَزالَتْ قَدَمِى ، وَ حَالَتْ بَيْنِى وَ بَيْنَ خِدْمَتِكَ ؟ » « 2 »
خداوندا ! [ معبودا ! ] چه شده مرا كه هرگاه گفتم : ديگر [ براى توجّه و بندگى ] مُهيّا و آماده گشتم ، و براى [ به جا آوردن ] نماز ، در پيشگاهت ايستاده و مناجات نمودم ، هنگامى كه نماز خواندم خواب آلودگى را بر من افكندى ، و زمانى كه با تو مناجات نمودم ، [ حالت ] مناجات با خود را
پاورقی
( 1 ) . سورهى انعام ، آيهى 120 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 70 .