وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ اجْرَهُمْ بِاحْسَنِ ماكانُوا يَعْمَلُونَ » ( نحل / 97 ) « 1 » به موجب اين آيه ، حيات طيب در اين دنيا مرهون ايمان و اعمال خوب و حيات طيبتر در آخرت مرهون اعمال و ايمان ماست .
قرآن شريف در سوره انعام مىفرمايد : اگر كسى امنيت روحى مىخواهد و اگر مىخواهد دلهره ، اضطراب خاطر ، نگرانى و غم و غصه نداشته باشد ، بايد ايمانى كه مشوب به گناه نباشد داشته باشد . قرآن مىگويد : اگر رابطهء انسان با خدايش محكم بوده و ايمان داشته باشد ، حتماً امنيت روحى دارد و حتماً ديگر در دل او غم و غصه ، نگرانى ، ترس از آينده ، دلهره و اضطراب خاطر نخواهد بود ؛ « فَايُّ الْفَريقَيْنِ احَقُّ بِالْامْنِ انْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ الَّذينَ آمَنُواوَلَمْ يَلْبِسُوا ايمانَهُمْ بِظُلْمٍ اولئِكَ لَهُمُ الأمْنُ وَهُمْ مُهْتَدُونَ » ( انعام / 81 و 82 ) . « 2 » مىدانيد چقدر در اين آيه شريفه تأكيد به كار برده شده ؟ براساس اين آيه دست عنايت خدا روى سر هر كسى است كه ايمانش مشوب به ظلم و گناه نباشد و هدايت يعنى عنايت خاص خدا براى كسى است كه ايمانش مشوب به گناه نباشد . آنچه تاكنون دربارهء آن بحث مىكنيم اين است كه امنيت روحى و آسايش دل ، مرهون ايمان به خداست ، آن ايمانى كه دربارهاش مىفرمايد : « وَلَمْ يَلْبِسُوا ايمانَهُمْ بِظُلْمٍ » .
دربارهء گناه ، آيات فراوانى بر اين دلالت مىكند كه گناه موجب گرفتارى ، موجب زندگى ناخوشايند و بالأخره موجب دلهره ، آشفتگى خاطر و نگرانى مىشود . قرآن
هامش
( 1 ) - هر زن و مردى كه كار شايستهاى به جاى آورد ، او را به حياتى طيب زنده خواهيم داشت و آنان را بهسان بهترين كردارهايى كه انجام مىدادند پاداش خواهيم داد .
( 2 ) - پس آيا مىدانيد كداميك از دو گروه به امنيت شايستهتر است ؟ كسانىكه ايمان آورند و ايمان خويش را به ستم نيالودند ، آنان همان كسانىاند كه ايمنى براى ايشان است و آنان همان راه يافتگانند .