را موفق مىكند آن كه به انسان تقويت اراده مىدهد ، آن كه دل را روشن مىكند ، آن كه انسان را دركار موفق به خودسازى مىكند ، دعا و راز و نياز با خداست . اما استجابت دعا ، آن حرف ديگر و نتيجه ديگرى است . اين دستورالعمل به ما نمىگويد كه حالا نتيجه دعاى تو چيست . فقط مىگويد : تو براى موفقيت ، دعا و راز و نياز با خدا داشته باش .
توسل به اهلبيت
اين جا يك جمله ديگرى است كه از همين كلمه « تبتل » به ضميمه آيات ديگر ، و روايات استفاده مىكنيم و آن توسل به اهلبيت است . دعا منهاى توسل هيچ فايدهاى ندارد . امام صادق ( ع ) مىفرمايد : اگر در دعا ، توسل قبل و توسل بعد نباشد اين دعا بالا نمىرود . قرآن شريف در آيات ديگر روى اين پا فشارى دارد : « يا ايُّها الَّذينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّهَ وَابْتَغُوا الَيْهِ الْوَسيلَةَ » ( مائده / 35 ) ؛ اى افراد باتقوا ، توجه به اين مطلب داشته باشيد كه در خانه خدا رفتن ، وسيله مىخواهد . اگر كارخانه برق بخواهد اينجا را روشن كند بدون وسيله نمىشود . واسطه فيض مىخواهد . واسطه فيض اين عالم ، اهلبيت است . مسلماً بدون واسطه فيض ، فيضى به ما نخواهد رسيد و لذا اگر كسى بخواهد دعا و راز و نياز با خدا داشته باشد قطعاً بايد توسل به اهلبيت داشته باشد ؛ يعنى از راه اهلبيت در خانه خدا رفتن ، چنان كه رسم پيغمبر اكرم همچنين بود . در روايات مىخوانيم از اول شب تا به صبح دعا مىكرد و خدا را به حق اميرالمؤمنين ( ع ) تا به صبح قسم مىداد ، اميرالمؤمنين خدا خدا مىكرد و خدا را به حق زهرا ( س ) و به حق پيغمبر اكرم ( ص ) قسم مىداد ، وائمهطاهرين هم كه در دعاها مىخوانيد خدا را به حق اهلبيت قسم مىدهند . شما در مفاتيح محدث قمى دعايى پيدا نمىكنيد كه در آن دعا ، توسل به اهلبيت نباشد . قرآن مىفرمايد : « وَلِلّهِ الْأسْماءُ الْحُسْني فَادْعُوهُ بِها »