مىباشد .
شارح گويد :
ضمير مجرورى در [ ينبئى عنه ] به تشبيه راجع است و حاصل آنكه :
گاهى بجاى ادات تشبيه فعلى را آورده كه از تشبيه خبر ميدهد مانند دو مثال ذيل :
الف : علمت زيدا اسدا ( دانستم كه زيد شير است ) .
اينمثال را در موردى مىآورند كه تشبيه به ذهن قريب بوده و متكلّم مدّعى كمال مشابهت باشد چه آنكه در لفظ [ علمت ] معناى تحقيق نهفته است .
ب : حسبت زيدا اسدا ( پنداشتم كه زيد شير است ) .
اينمثال را در موردى مىآورند كه تشبيه به ذهن بعيد باشد زيرا در لفظ [ حسبت ] اشعار و اشاره به عدم تحقيق و تيقّن مىباشد .
نقد شارح بر مصنف
شارح در مقام انتقاد به مصنّف مىگويد :
در اينكه مثل اين افعال ( علمت ) و ( حسبت ) از تشبيه خبر دهند نوعى خفاء مىباشد و به نظر ما اظهر آنست كه فعل در ايندو مثال از حال تشبيه از حيث قرب و بعد خبر داده نه از اصل تشبيه .
غرض از تشبيه
شارح گويد :
ضمير در [ منه ] به تشبيه راجع بوده و ضمير [ هو ] به غرضى كه به