كه [ علىّ سواد ] واو آورده نشده .
پس از آن شيخ مىگويد :
و ترك واو در جمله اسميّة گاهى بخاطر دخول حرفى است بر سر مبتداء همچون قول شاعر :
فقلت عسى ان تبصرينى كانّما * بنىّ حوالىّ الاسود الحوارد
شاهد در جمله [ كانّما بنى حوالى الخ ] است كه بدون واو آمده زيرا بر سر مبتداء يعنى [ بنىّ ] حرف يعنى [ كان ] داخل شده .
و زمانى حسن اين ترك بخاطر آنست كه جمله اسميّه بعد از مفرد آمده همچون قول شاعر :
اللّه يبقيك لنا سالما * برداك تبجيل و تعظيم
شاهد در [ برداك تبجيل ] بوده كه حال است و چون بعد از - [ سالما ] آمده ترك واو در آن حسن دارد .
شارح گويد :
شيخ عبد القاهر دنباله عباراتش مىگويد :
اگر عبارت [ على كتفه سيف ] را حال قرار بدهيم در چنين حالى ترك واو بسيار است چنانچه در قول بشّار آمده :
اذا انكرتنى بلدة او نكرتها * خرجت مع البازى علىّ سواد
يعنى : زمانى كه اهل شهرى از من خوششان نيامده يا من از آنها خوشم نيايد با باز خود از آن شهر بيرون مىروم در حالى كه هنوز از سياهى شب مقدارى باقى مانده باشد .
و مقصود شاعر اينست كه وقتى اهالى شهرى قدر و منزلت من را ندانند و من نيز به ايشان واقف و آگاه نباشم از آن شهر بيرون رفته در