تفصيل
قوله : لا نسلّم انّه بالتّأخير : ضمير در « انّه » به متكلّم راجع است .
قوله : لا بدّ من بيان محلّ التّجرّد : يعنى بايد بيان نمود كه لفظ عامّ در چه زمانى اگر مجرّد از قرينه بر خصوص باشد مقتضى استغراق است .
قوله : فان جعلتموه وقت الخطاب : ضمير منصوبى در « جعلتموه » به محلّ تجرّد راجع است .
قوله : فممنوع : يعنى قبول نداريم تجرّد لفظ در وقت خطاب مقتضى استغراق باشد .
قوله : لانّه هو المدّعى : ضمير در « لانّه » به اقتضاء تجرّد در وقت خطاب نسبت به استغراق راجع است .
قوله : و ان كان ما بينه و بين وقت الحاجة : ضمير در « بينه » به وقت خطاب عود مىكند .
قوله : لا ينفعكم هو : ضمير « هو » به كون تجرّد اللّفظ بين زمان الخطاب و وقت الحاجة مقتضيا للاستغراق راجع است .
قوله : هو لم يدلّ به فقط : ضمير « هو » به متكلّم راجع بوده و ضمير در « به » به لفظ عود مىكند .
قوله : الّتى ينصبها على ذلك : ضمير فاعلى در « ينصبها » به متكلّم و ضمير مفعولى به قرينه راجع بوده و مشار اليه « ذلك » معناى مجازى مىباشد .
قوله : واحد منهما : ضمير « منهما » به لفظ و قرينه عود مىكند .
قوله : بالدّلالة عليه : ضمير در « عليه » به معناى مجازى راجع است .
قوله : من عدم صلاحيّته : يعنى صلاحيّة اللّفظ .
قوله : عدمها مع انضمام القرينة : ضمير در « عدمها » به صلاحيّت راجع است .
تفصيل الفصول في شرح معالم الأصول (فارسى) — صفحة 1175
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١١٧٥