قوله : لا يريد به الّا ما هو حقيقة فيه : ضمير در « لا يريد » به مخاطب راجع بوده و مقصود از « به » خطاب بوده و ضمير « هو » به خطاب عائد مىباشد و ضمير در « فيه » به ماء موصوله راجع است .
قوله : و لم يعدل به عمّا وضع له : ضمير فاعلى در « لم يعدل » به مخاطب و در « به » به خطاب راجع است چنانچه ضمير در « وضع » نيز به خطاب و در « له » به ماء موصوله در « عمّا » راجع است .
قوله : الا ترى انّ قوله تعالى
خُذْ مِنْ أَمْوالِهِمْ
الخ : سوره توبه آيه 103 .
قوله : اراد به : ضمير فاعلى در « اراد » به حقتعالى راجع بوده و ضمير مجرورى در « به » به قوله تعالى راجع است .
قوله : فلم يرد من اللّفظ : ضمير در « لم يرد » به حق تعالى عود مىكند .
قوله : الّا ما هو اللّفظ بحقيقته موضوع له : ضمير « هو » به ماء موصوله راجع است و ضمير در « حقيقته » به لفظ و در « له » به ماء موصوله عائد است .
قوله : اذا قال له عندى الخ : ضمير در « قال » به حكيم و در « له » به غير راجع است .
قوله : فانّما استعمل اللّفظ : ضمير در « استعمل » به حكيم راجع بوده و مقصود از « اللّفظ » كلمه « شىء » در مثال مىباشد .
قوله : فيما وضعوه له : ضمير منصوبى در « وضعوه » به لفظ شىء راجع بوده و ضمير در « له » به ماء موصوله راجع است .
قوله : و ليس كذلك مستعمل لفظ العموم : مقصود از « كذلك » استعمال لفظ در موضوع له و معناى حقيقى مىباشد و كلمه « مستعمل » به صيغه اسم فاعل است .
قوله : و هو يريد الخصوص : ضمير « هو » به مستعمل راجعست .
قوله : لانّه اراد باللّفظ ما لم يوضع له : ضمير در « لانّه » به مستعمل رجوع كرده و ضمير در « لم يوضع » به لفظ و در « له » به ماء موصوله عود مىنمايد .