قوله : فتعيّن للارادة : ضمير در « تعيّن » به نفى مسمّى عود مىكند .
قوله : و ان لم يثبت له حقيقة شرعيّة : ضمير در « له » به فعل منفى عود مىكند .
قوله : كما هو الظّاهر : ضمير « هو » به عدم ثبوت حقيقت شرعيّه عود مىكند .
قوله : فان ثبت له حقيقة عرفيّة : ضمير در « له » به فعل منفى راجع است .
قوله : و هو انّ مثله يقصد فيه نفى الفائدة : ضمير « هو » به حقيقت عرفيّه راجع است و ضمير در « مثله » به فعل منفى در امثله مذكور عود كرده و در « فيه » به مثله بازمىگردد .
قوله : كان متعيّنا : ضمير در « كان » به نفى الفايده راجع است .
قوله : و لو فرض انتفائه ايضا : ضمير در « انتفائه » به حقيقت عرفيّه عود مىكند و كلمه « ايضا » اشاره است به اينكه همانطورىكه حقيقت عرفيّه در آن منتفى است .
قوله : فالظّاهر انّه يحمل على نفى الصّحّة : ضمير در « انّه » به فعل منفى راجع است .
قوله : فكان اقرب المجازين الى الحقيقة : ضمير در « كان » به نفى الصّحّة راجع است .
قوله : و كان ظاهرا فيه : ضمير در « كان » به فعل منفى و در « فيه » به نفى صحّت عود مىنمايد .
متن :
لا يقال هذا اثبات اللّغة بالتّرجيح و هو باطل .
تفصيل الفصول في شرح معالم الأصول (فارسى) — صفحة 1090
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٠٩٠