كنند حال معنا همچون قبل از تخصيص نبوده و باقى كه قبلا بعض و جزئى از مراد بود اكنون كلّ مقصود و مدلول مىباشد در نتيجه استفاده باقى از عام بعنوان مدلول لفظ و تمام مقصود بودن مستند به قرينه شد بهطورىكه بدون آن اين معنا قابل تفهيم و افاده نمىباشد و مقصود از مجاز چيزى غير از اين نيست .
قوله : عدم ارادة المخرج : كلمه « مخرج » به صيغه اسم مفعول مىباشد .
قوله : و ضعفه ظاهر : ضمير مجرورى در « ضعفه » به اعتراض راجع است .
قوله : قبل القرينة : يعنى قبل از تخصيص .
قوله : باعتبار دخوله تحت المراد : ضمير در « دخوله » به باقى راجع است .
قوله : و كونه بعضا منه : ضمير در « كونه » به باقى و در « منه » به مراد راجع است .
قوله : حقيقة فيه : ضمير در « فيه » به مراد راجع است .
قوله : العلم بارادته : ضمير در « ارادته » به مراد عود مىكند .
قوله : على انّه نفس المراد : ضمير در « انّه » به مراد راجع است .
قوله : و هذا لم يحصل : مشار اليه « هذا » علم به نفس المراد بودن است .
قوله : و هو معنى المجاز : ضمير « هو » به عدم الحصول الّا بمعونة القرينظ راجع مىباشد .
متن :
حجّة من قال بانّه حقيقة ان بقى غير منحصر :
انّ معنى العموم حقيقة هو كون اللّفظ دالّا على امر غير منحصر فى عدد و اذا كان الباقى غير منحصر كان عامّا .
ترجمه :
دليل كسانى كه عام را در باقى غير منحصر حقيقت مىدانند
كسانى كه عام را در باقى غير منحصر حقيقت مىدانند گفتهاند :