و لو قيل اذا لم يكن ثمّ معهود و صدر من حكيم فانّ ذلك قرينة حاليّة تدلّ على الاستغراق لم ينكر ذلك .
ترجمه :
فائده مهمّ اصولى
در بحث قبلى دانسته شد كه مقصود از اينكه مىگوييم مفرد معرّف به ادات افاده عموم نمىكنند آنست كه همچون صيغ عموم نيست تا على الدّوام و بطور مطلق از آن معناى عموم حاصل باشد نه آنكه بخواهيم اساسا اصل معناى عموم را از آن سلب و نفى كنيم .
پس از توجّه به اين نكته اكنون مىگوييم :
معلوم باشد كه در احكام شرعيّه غالبا قرينه قائم است بر اينكه از مفرد معرّف به ادات ، عموم مراد مىباشد مشروط به اينكه عهد خارجى در بين نباشد .
و از قبيل همين موارد است فرموده حقتعالى كه مىفرمايد :
وَ أَحَلَّ اللَّهُ الْبَيْعَ وَ حَرَّمَ الرِّبا .
( خداوند متعال بيع را حلال و ربا را حرام فرمود ) .
و نيز فرموده پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم كه فرمودند :
اذا كان الماء قدر كرّ لم ينجّسه شىء .
( زمانى كه آب به مقدار كر باشد چيزى آن را متنجّس نمىكند ) .
و نظائر اين دو .
وجه وجود قرينه بر معناى عموم در اين دو مثال
و وجه وجود قرينه بر معناى عموم در اين دو مثال اينست كه :