و در اين حكم اكثر محقّقين موافق مىباشند .
مرحوم سيّد مرتضى با اين رأى مخالفت نموده و مىفرماين :
تعليق حكم به غايتى فقط دلالت بر ثبوت آن تا غايت مزبور دارد ، امّا اثبات يا انتفاء حكم در بعد از غايت هركدام بايد بدليل و قرينه استفاده شوند .
برخى از عامّه با ايشان در اين رأى موافقت نمودهاند .
دليل مرحوم مصنّف بر ثبوت مفهوم براى غايت
دليل ما بر مدّعائى كه ذكر شد اينست كه :
قائل وقتى مىگويد : صوموا الى اللّيل ( روزه بگيرد تا شام ) معنايش اينست كه :
انتهاى وجوب روزه فرا رسيدن شب مىباشد ، حال اگر فرض كنيم پس از رسيدن شب باز وجوب ثابت باشد نبايد شب آخر و پايان وجوب فرض گردد درحالىكه اينطور نبوده و اين معنا با منطوق عبارت مخالف است .
تفصيل
يكى ديگر از مباحث مورد عنايت در اصول بحث از مفهوم غايت مىباشد .
مقصود از اين بحث آنست كه اگر در دليل و عبارتى حكم همچون وجوب يا حرمت و يا استحباب و يا حكم ديگرى اعمّ از آنكه حكم وضعى بوده يا تكليفى باشد به زمانى مقيّد و معلّق گرديد قطعا منطوق عبارت دلالت بر ثبوت حكم تا زمان مذكور دارد و در اين اختلافى نيست ولى آنچه مورد اختلاف و صحبت مىباشد اينست كه آيا تعليق حكم بر زمان دلالت بر نفى آن