قبلى به اين شرح به آن اشاره فرمود :
اصحاب از اخبارى كه مخالفين شيعه در مسائلى كه از طرق اماميّه بر خلاف آنها روايت وارد شده منع نمودهاند .
اين كلام از مرحوم شيخ مىتواند وجه همان انكارى باشد كه سيّد به آن اشاره فرمود يعنى مقصود سيّد از اينكه مىفرمايد اصحاب از عمل بخبر واحد شديدا انكار مىكنند اين نوع اخبار است .
استبعاد صاحب معالم از توجيه مذكور
مرحوم صاحب معالم در حاشيه كتاب معالم بعنوان حاشيه « منه » بعد از آنكه از شيخ نقل نموده كه وى معترف است بانكار عمل اماميّه باخبار آحاد توجيه مذكور را مستبعد شمرده و مىفرماين :
معقول نيست كه اين انكار از علماء ناظر به روايات مخالفين شيعه باشد و اينهمه انكار و اصرار زائد الوصف متوجّه به اين اخبار باشد چه آنكه اشتراط عدالت از نظر اصحاب و منتفى بودن آن در اين روات خود كافى است در روگرداندن از اين اخبار و طرح آنها و ديگر وجهى براى مبالغه در نفى خبر اهل خلاف وجود ندارد ، زيرا مبالغه در جائى مورد نياز است كه اگر به آن متوسّل نشوند چهبسا ديگران به مخالفت واقع كشيده شده و باخبارى كه نبايد عمل كنند ، عمل نمايند و پرواضح است وقتى شرط عمل عدالت بوده و اين امر در روات اهل خلاف موجود نباشد كسى توهّم جواز عمل برايش پيش نمىآيد درحالىكه نسبت به رواياتى كه اصحاب اماميّه نقل نمودهاند بدون مبالغه مزبور و اصرار بيش از اندازه در ترك عمل به آنها مقصود عملى نشده و غرض حاصل نمىشود ازاينرو بايد بگوئيم مقصود شيخ ( ره ) از انكار علماء همان عمل باخبار واحدى است كه از طرق شيعه نقل شده و بدين ترتيب شيخ را بايد همچون سيّد در زمره مخالفين حجّيت خبر واحد قرار داد .