واحد صحيح باشد ادّعاء اجماع بر عمل بقياس نيز بايد جايز باشد .
و چون در قياس نمىتوان چنين ادّعائى نمود لاجرم در خبر واحد نيز ادّعاء مزبور ممكن نيست .
جواب از سؤال
در جواب به اين سائل گفته مىشود :
آنچه از حال طائفه حقّه معلوم است و قابل انكار نمىباشد آنكه ايشان عمل به خبر واحدى را كه مخالفين ايشان در اعتقاد نقل مىنمايند جايز العمل نمىدانند .
امّا خبرى كه روات آن از خودشان بوده و مرام و مذهبش طريقه ياران ايشان است قبلا بيان كرديم كه شيعه به آن عمل كرده و آنچه از ايشان معلوم و محرز است خلاف نسبتى است كه در سؤال به ايشان داده شد و توضيح داديم كه بين عمل بخبر واحد و عمل بقياس فرق بسيار است و تأكيد نموديم كه اگر عمل بخبر واحد نيز همچون قياس محظور و ممنوع مىبود بايد آنچه در قياس گفته و از آن نهى نمودهاند خبر را نيز جارى مجراى آن قرار داده و شديدا از عمل بخبر نيز منع كنند درحالىكه خلاف اين معنى ديده شده است .
شرح مقصود قوله : و المعلوم من حالها : ضمير در « حالها » به « الفرقة المحقة » راجع است .
قوله : انّها لا ترى العمل بالقياس : ضمير در « انّها » و « لا ترى » به « الفرقة المحقّة » عود مىكند .
قوله : فان جاز ادّعاء احدهما : مقصود ادّعاء عمل بخبر واحد است .
قوله : جاز ادّعاء الآخر : منظور ادّعاء اجماع بر عمل بقياس مىباشد .
قوله : المعلوم من حالها : يعنى حال الفرقة المحقّة .
قوله : مخالفوهم فى الاعتقاد : مثل سنّىها .
قوله : فامّا ما كان رواته منهم : مقصود از « ماء موصوله » در « ما كان » خبر بوده و ضمير در « رواته » به ماء موصوله و در « منهم » به فرقه محقّه عود مىنمايد .
قوله : و طريقة اصحابهم : يعنى اصحاب الإماميّة .
قوله : بيّنا الفرق بين ذلك : يعنى بين عمل بخبر واحد .