حدس استوار است .
بلكه ظاهر كلام ناقل اجماع كه مىگويد « اجمعت الاصحاب على حكم كذا » اتّفاق كلّ علماء بوده و اين اتّفاق از امور محسوسهاى است كه نقل كلام معصوم عليه السّلام برآن استوار است و بينشان استلزام عادى و متعارف حكمفرما است پس بايد بتوان اجماع منقول را در زمره ادلّه و ظنون خاصّه قرار داد .
سپس معترض براى تثبيت كلامش مقاله مرحوم كاظمى را با تفصيلى كه نقل شد ذكر نمود .
شرح مقصود
قوله : اورد على ذلك : مشار اليه « ذلك » جواب دوّم از اعتراض مىباشد .
قوله : بانّه يلزم من ذلك : ضمير در « بانّه » به معناى « شأن » بوده و مشار اليه « ذلك » جواب دوّم مىباشد .
قوله : الرّجوع الى المجتهد : مقصود رجوع مجتهد به مجتهد ديگر است .
قوله : لانّه و ان لم يرجع الى الحسّ : ضمير در « لانّه » و « لم يرجع » به مجتهد راجع است .
قوله : فى نفس الاحكام : مقصود فتوى دادن به احكام است .
قوله : الّا انّه رجع فى لوازمها و آثارها اليه : ضمير در « انّه » و « رجع » به مجتهد و در « لوازمها » و « آثارها » به احكام و در « اليه » به حسّ عود مىكند .
قوله : و هى الادلّة السّمعيّة : ضمير « هى » به لوازم و آثار راجع است .
قوله : فيكون رواية : ضمير مستتر در « يكون » به افتاء مجتهد راجع است .
قوله : فلم لا يقبل : ضمير نائب فاعلى در « لا يقبل » به افتاء مجتهد راجع است .
قوله : اذا جاء به الثّقة : ضمير در « به » به افتاء عود مىكند .
قوله : و اجاب بانّه انّما يكفى الرّجوع الى الآثار : ضمير در « بانّه » به معناى « شأن » است .
قوله : اذا افادت اليقين : ضمير در « افادت » به آثار راجع است .
قوله : ثمّ قال على : كلمه « على » در اينجا يعنى « علاوه » و « مضافا » .
تشريح المقاصد في شرح الفرائد (فارسى) — صفحة 433
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٣٣