تماس و همبستر شدن او را طلاق دهد آنگاه شوهر قبلى مىتواند با همسرش عقد جديد بسته و از نو باهم زندگى نمايند و اصطلاحا به اين شخص « محلّل » گويند .
با توجّه به اين نكته مىگوئيم : در اين روايت امام عليه السّلام مىفرماين :
محلّل مىتواند بنده و عبد بوده و در آن شرط نيست كه حرّ و آزاد باشد زيرا خداوند متعال در قرآن شريفش مىفرمايد :
فَإِنْ طَلَّقَها فَلا تَحِلُّ لَهُ مِنْ بَعْدُ حَتَّى تَنْكِحَ زَوْجاً غَيْرَهُ .
« سوره بقره ، آيه 230 » .
يعنى : اگر زن را شوهرش سه بار طلاق داد پس از آن اين زن بر شوهر حلال نيست مگر با شوهرى غير از آن ازدواج نمايد .
پس در آيه خداوند متعال مناط حلال شدن زن بر شوهر را وجود محلّل يعنى شوهر ديگر قرار داده درحالىكه اين نام و عنوان بر بنده نيز صادق مىباشد .
بنابراين امام عليه السّلام براى استفاده چنين حكمى به ظاهر قرآن تمسّك فرموده و نحوهء استدلال را تعليم فرمودهاند درحالىكه اگر ظواهر قرآنى حجّت نمىبود نبايد استدلالى به اين طرز واقع مىشد .
قوله : و فى عدم تحليلها بالعقد المنقطع الخ : در محلّل شرط است كه زن را به عقد دائمى خود درآورد و با متعه و عقد منقطع مقصود حاصل نمىگردد فلذا امام عليه السّلام در اين روايت براى استدلال به اين امر به ظاهر آيه تمسّك فرموده و مىفرماين :
خداوند متعال در قرآن عزيزش مىفرمايد :
فَإِنْ طَلَّقَها فَلا جُناحَ عَلَيْهِما أَنْ يَتَراجَعا
الخ .
« سوره بقره آيه 230 »
يعنى : اگر محلّل زن را طلاق داد پس ديگر باكى بر آن دو نيست از اينكه به حالت قبل برگردند و باهم ازدواج نمايند .
در اينجا خداوند متعال تعبير به لفظ « طلاق » نموده و چون در عقد منقطع طلاق مشروع نمىباشد بلكه مدّت كه تمام شد زواج و زناشوئى نيز فسخ مىگردد لاجرم معلوم مىشود كه عقد محلّل بايد دائمى باشد چه آنكه ذكر لازم دلالت بر اراده ملزوم دارد .