هر شرطى كه با قرآن مخالف بوده باطل و شرطى كه موافق با آن باشد صحيح است و مدرك ايشان اخبارى است كه بر اين معنا دلالت دارد .
بديهى است كه اين اخبار نيز دلالت بر جواز تمسّك بظواهر قرآن دارد چه آنكه در غير اين صورت نمىبايد مناط صحّت و فساد شروط را ظواهر قرآن قرار داد .
قوله : لمكان الباء : مقصود باء جارّهاى است كه بر « رءوسكم » داخل شده چه آنكه فرقست بين اينكه گفته شود : و امسحوا رءوسكم يعنى سرهايتان را مسح بكشيد كه با استيعاب نيز سازش دارد و بين اينكه بگويند : و امسحوا برءوسكم يعنى به سرهايتان مسح بكشيد كه ظاهر آن مسح به مقدارى از سر مىباشد .
قوله : فعرّفه مورد استفادة الحكم من ظاهر الكتاب : ضمير فاعلى در « عرّفه » به امام عليه السّلام و ضمير مفعولى آن به زراره راجع بوده و مقصود از « مورد استفاده » برءوسكم مىباشد .
قوله : انّه فاسق و قال اللّه الخ : جمله « انّه فاسق » به منزله صغرى و آيه شريفه كبراى قياس را تشكيل مىدهد .
و بديهى است كه هميشه در قياسات مخصوصا قياس شكل اوّل كبراى آن را قضيّهاى قرار مىدهند كه حجّيّتش مفروغ عنه و مسلّم است .
قوله : انّ اللّه عزّ و جلّ يقول الخ : تمام آيه چنين است :
وَ مِنْهُمُ الَّذِينَ يُؤْذُونَ النَّبِيَّ وَ يَقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ ، قُلْ أُذُنُ خَيْرٍ لَكُمْ ، يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ يُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ رَحْمَةٌ لِلَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ رَسُولَ اللَّهِ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ
( سوره توبه آيه 61 )
ترجمه : و از منافقان كسانى هستند كه پيغمبر را مىآزارند و مىگويند كه او گوش است هرچه به او بگويند باور مىكند ، بگو اى محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به ايشان كه آن پيغمبر گوش است ولى گوش نيكى براى شما مىباشد ، تصديق مىكند خدا را و تصديق مىكند سخن مؤمنين را و او رحمت است براى كسانى كه اظهار ايمان مىكنند از شما و آنان كه رسول خدا را بقول و فعل خويش مىآزارند عذاب دردناكى برايشان مىباشد .
حضرت سلام اللّه عليه به فرزندشان اسماعيل مىفرماين :
خداوند متعال نبىّ اكرمش صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را در اين آيه مىستايد چون مؤمنين را تصديق نموده و سخنان ايشان را رد نمىكند لذا اگر اهل ايمان نزد تو