همينقدر مشترك حرام مىباشد و بديهى است وقتى قدر مشترك را حرام دانستيم هركدام از دو فردى كه در خارج تحقّق يابند حرام مىباشند ازاينرو در اين فرض بايد بگوئيم فعل حامل از مصاديق مخالفت معلوم با خطاب تفصيلى مىشود نظير ارتكاب و تناول نمودن محتواى هر دو ظرف مشتبه چه آنكه حامل هم دخول در مسجد را مرتكب شده و هم جنب را ادخال در مسجد نموده است .
ب : آنكه ملتزم شويم هركدام از دخول و ادخال عنوان مستقلّ و جداگانهاى بوده كه با هم تباين داشته قدر مشتركى بينشان وجود ندارد .
در اين فرض فعل حامل از مصاديق مخالفت با خطاب معلوم بالاجمال مىشود كه گفتيم در آن چهار وجه بوده و اقوى از نظر ما وجه دوّم است يعنى مخالفتش مطلقا حرام مىباشد .
بنابراين در حقّ حامل يا خطاب حرمت دخول جنب در مسجد بوده يا حرمت ادخال جنب و بر وى لازم است كه از هر دو اجتناب كند درحالىكه بحسب فرض از هيچيك اجتناب ننموده است .
شرح مقصود
قوله : حمل احدهما : يعنى احد الجنبين .
قوله : فى المسجد : مقصود مسجد الحرام است به قرينه طواف .
قوله : او ادخال النّجاسة الغير المتعدّية : چون يقين به جنابت يكى از آن دو مىباشد قهرا لباس يا بدن يكى از آنها به نجاست آلوده مىباشد گرچه خشك شده و سبب تلويث مسجد نمىشود .
قوله : متحقّقان بحركة واحدة : مقصود از « حركة واحده » اوّلين قدمى است كه حامل به مسجد مىگذارد .
قوله : و ان تردّد كونه من جهة الدّخول او الادخال : ضمير در « كونه » به مخالفت عود مىكند .
تشريح المقاصد في شرح الفرائد (فارسى) — صفحة 313
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣١٣