قوله : فى انّه فيه او قبله : ضمير در « انّه » به حدوث الآخر راجع بوده و ضمير مجرورى در « فيه » به زمان حدوث الآخر راجع است و ضمير در « قبله » نيز چنين مىباشد .
قوله : و معه لا مجال للاستصحاب : ضمير در « معه » به عدم احراز اتّصال زمان الشّكّ به زمان اليقين راجع است .
قوله : حيث لم يحرز معه الخ : ضمير در « منه » به عدم احراز اتّصال الخ راجع است .
متن :
لا يقال
لا شبهة فى اتّصال مجموع الزّمانين بذلك الآن و هو بتمامه زمان الشّكّ فى حدوثه ، لاحتمال تأخّره عن الآخر مثلا اذا كان على يقين من عدم حدوث واحد منهما فى ساعة و صار على يقين من حدوث احدهما بلا تعيين فى ساعة اخرى بعدها و حدوث الآخر فى ساعة ثالثة كان زمان الشّكّ فى حدوث كلّ منهما تمام السّاعتين لا خصوص احدهما كما لا يخفى .
ترجمه :
اشكال و سؤال
بدون شبهه مجموع دو زمان به آن ياد شده متّصل بوده و مجموع دو زمان تماما زمانى است كه در حدوث حادث شكّ پيدا نمودهايم زيرا احتمال مىدهيم كه از حادث ديگر متأخّر باشد .
مثلا اگر به عدم حدوث يكى از دو حادث در ساعتى يقين داشته و به حدوث ديگرى در وقتى بعد از ساعت مذكور قطع پيدا نمائيم ولى حادث و عدم الحادث بطور تعيّن و تشخّص معلوم نباشد ولى در ساعت سوّم بحدوث يكى از آنها قاطع باشيم بطور قطع و مسلّم زمان شكّ در حدوث هريك از اين دو مجموع ساعت اوّل و دوّم بوده نه خصوص يكى از آنها .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1033
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٠٣٣