كه بر ثبوت حكم شرعى قائم شده و از اماره دليلى است كه بر ثبوت موضوع حاصل گرديده است .
قوله : حيث انّه كما يحكى عن المؤدّى : ضمير در « انّه » به كلّ واحد من الطّريق و الامارة راجع است .
قوله : كذا يحكى عن اطرافه من ملزومه و لوازمه و ملازماته : تمام ضمائر مجرورى به مؤدّى عود مىكنند .
قوله : و يشير اليها : ضمير در « اليها » به اطراف راجع است .
قوله : مقتضى اطلاق دليل اعتبارها : يعنى اعتبار طرق و امارات .
قوله : لزوم تصديقها : ضمير مؤنّث به امارات و طرق عود مىكند .
قوله : فى حكايتها : ضمير مجرورى به امارات و طرق برمىگردد .
قوله : و قضيّته : ضمير مجرورى به « تصديقها » راجع است .
قوله : حجّيّة المثبت منها : ضمير در « منها » به امارات و طرق عائد است .
قوله : فانّه لا بدّ من الاقتصار : ضمير در « فانّه » به معناى « شأن » است .
قوله : بما فيه من الدّلالة : ضمير در « فيه » به ماء موصوله عود مىكند .
قوله : على التّعبّد بثبوته : يعنى ثبوت مستصحب .
قوله : و لا دلالة له : ضمير در « له » به استصحاب راجع است .
قوله : به لحاظ اثره : يعنى اثر المشكوك .
قوله : فلا دلالة له : ضمير در « له » به استصحاب برمىگردد .
قوله : على المثبت منه : ضمير در « منه » به استصحاب راجع است .
قوله : اثرا له : ضمير در « له » به ذى الواسطه راجع است .
قوله : لخفائها : يعنى خفاء واسطه .
قوله : او شدّة وضوحها و جلائها : ضمائر مؤنّث به واسطه راجعند .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 999
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٩٩٩