استصحاب كلّى قسم اوّل است جارى است .
و اگر شكّ به اين نحو باشد كه ندانيم سوره كوتاه مىخوانده تا الآن تمام شده باشد يا به قرائت سوره طولانى مبادرت ورزيده تا فعلا باقى بوده و هنوز به آن اشتغال داشته باشد استصحاب كلّى قرائت جارى است و آن از قبيل استصحاب كلّى قسم دوّم است .
و اگر بدانيم كه سوره قبل تمام شده منتهى شكّ كنيم آيا بمجرّد تمام شدن سوره قبلى به خواندن سوره ديگر اشتغال ورزيده يا سوره ديگرى را آغاز نكرده استصحاب كلّى قرائت از قبيل استصحاب كلّى قسم سوّم مىباشد .
تحرير و شرح
قوله : ثمّ انّه لا يخفى انّ استصحاب بقاء الامر : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » راجع است .
قوله : شرع فيها : ضمير در « فيها » به سوره راجع است .
قوله : تمّت او بقى شىء فيها : ضمائر مؤنّث به سوره عود مىكند .
قوله : صحّ فيه استصحاب الشّخص : ضمير در « فيه » به شكّ در سوره راجع است و مقصود از « استصحاب شخص » شخص سوره مىباشد .
قوله : و الكلّى : مقصود استصحاب كلّى قرائت مىباشد .
قوله : و اذا شكّ فيه من جهة تردّدها الخ : ضمير در « فيه » به بقاء سوره و در « تردّدها » به سوره عود مىكند .
قوله : و اذا شكّ فى انّه شرع فى اخرى : ضمير در « انّه » به قارى راجع است .
قوله : مع القطع بانّه قد تمّت الاولى : ضمير در « انّه » به معناى « شأن »
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 954
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٩٥٤