مشكوك و مردّد است بايد بگوئيم هيچ اشكالى ندارد كه در بقاء قيد مشكوك يعنى زمان همچون روز كه روزه مثلا به آن مقيّد است استصحاب جارى نمائيم و بدين ترتيب تا مادامىكه قطع به زوال آن پيدا نكردهايم وجوب امساك و عدم جواز افطار را برآن مترتّب سازيم چنانچه اشكالى ندارد كه نفس مقيّد را نيز استصحاب نمائيم يعنى بگوئيم :
امساك از تناول طعام و مفطرات ديگر قبل از اين لحظه ثابت بوده و الآن نيز باقى است پس وجوب امساك ثابت است .
تحرير و شرح
قوله : و امّا الفعل المقيّد بالزّمان : مانند صوم كه مقيّد است به وقوعش در روز .
قوله : فتارة يكون الشّكّ فى حكمه : مثل شكّ در وجوب امساك و حرمت افطار .
قوله : و طورا مع القطع بانقطاعه : يعنى و اخرى مع القطع بانقطاع القيد .
قوله : احتمل ان يكون التّعبّد به الخ : همانطورىكه مرحوم محقّق حكيم فرمودهاند على الظّاهر اصل عبارت چنين است : احتمل ان يكون التّقييد به الخ و ضمير در « به » به زمان عود مىكند .
قوله : انّما هو به لحاظ تمام المطلوب : يعنى مطلوب يك چيز است و آن انجام و آوردن فعل مقيّد به زمان مىباشد بهطورى كه اگر قيد زائل شده باشد ديگر طلبى وجود ندارد .
قوله : لا اصله : يعنى تقييد به زمان نه براى اصل مطلوب اجمالا باشد بهطورى كه فعل در خارج وقت نيز مطلوب بوده منتهى بعنوان بعض مطلوب .
قوله : كالنّهار الّذى قيّد به الصّوم : ضمير در « به » به زمان عود مىكند .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 956
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٩٥٦