قطع به اين اعتبار قرينه و دليل لازم داريم فلذا تا مادامىكه اين دليل قائم نشده امارات و طرق را بجنبه طريقيّت و كاشفيّت مىتوان مورد استفاده و عمل قرار داد .
قوله : على هذا : مشار اليه « هذا » صالح بودن دليل براى اقامه نمودن طريق و اماره بجاى قطع به يكى از طريقيّت و موضوعيّت مىباشد .
قوله : لا يكون دليلا على احد التّنزيلين : ضمير در « لا يكون » به دليل بر حجّيّت اماره و طريق عود مىكند .
قوله : لا اشكال فى كونه دليلا الخ : ضمير در « كونه » به دليل بر حجّيّت اماره راجع است .
قوله : فانّ ظهوره فى انّه بحسب اللّحاظ الآلى : ضمير در « ظهوره » به دليل بر حجّيّت اماره عود مىكند .
قوله : و انّما يحتاج تنزيله بحسب اللّحاظ الآخر : ضمير در « تنزيله » به طريق و اماره برمىگردد .
قوله : و لا يخفى انّه لو لا ذلك : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » بوده و مشار اليه « ذلك » نياز به قرينه مىباشد .
قوله : يقوم الطّريق بدليل واحد الخ : از عبارت در اينجا چنين بدست مىآيد كه جمع بين دو لحاظ در تنزيل صرفا عالم اثبات ندارد و با قطع نظر از اين جهت اشكال و محذور ديگرى وجود ندارد درحالىكه قبلا عبارت ايشان حاكى از اين معنا بود كه جمع بين لحاظين ثبوتا و عقلا ممكن نيست به اين معنا كه نصب قرينه بر تنزيل طريق بجاى قطع به دو جنبه از باب جمع متضادّين بوده كه با نصب قرينه قابل تجويز نمىباشد بنابراين عبارت مذكور در اينجا با آنچه در قبل ذكر شد تهافت و تنافى دارد .
قوله : كان تمامه او قيده : ضمير در « كان » به قطع و در « تمامه » و « قيده » به موضوع راجع است .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 66
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٦٦