مىكند به اينكه لازم است به ظنّ عمل شود .
قوله : او كشفا : در صورتى كه نتيجه مقدّمات كشف شرعى باشد يعنى بگوئيم :
پس از تمهيد مقدّمات پنجگانه و تماميّت آنها كشف مىكنيم كه شارع مقدّس عمل به ظنّ را امضاء فرموده است .
قوله : و لا يكاد يستقلّ بها بدونها : ضمير در « بها » به بكفاية اطاعت ظنّيّه راجع بوده و در « بدونها » به مقدّمات عود مىكند .
قوله : و هى خمسة : ضمير « هى » به مقدّمات راجع است .
قوله : انّه يعلم اجمالا بثبوت تكاليف الخ : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : انّه قد انسدّ علينا : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : الى كثير منها : ضمير در « منها » به تكاليف راجع است .
قوله : انّه لا يجوز لنا اهمالها : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » بوده و در « اهمالها » به تكاليف برمىگردد .
قوله : و عدم التّعرّض لامتثالها : ضمير در « لامتثالها » به تكاليف عود مىكند .
قوله : انّه لا يجب علينا الاحتياط الخ : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : و لا الى فتوى العالم بحكمها : يعنى به حكم تكاليف .
قوله : انّه كان ترجيح المرجوح على الرّاجح : ضمير در « انّه » بهمعناى « شأن » مىباشد .
قوله : فيستقلّ العقل حينئذ : يعنى حين تماميّة هذه المقدّمات الخمسة .
قوله : و الّا : يعنى اگر عمل به ظنّ نشود .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 353
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٥٣