ترجمه :
فصل مبحث حجّيّت و عدم حجّيّت شهرت فتوائى
از امورى كه به حجّيّت و اعتبارش از باب ظنّ خاصّ قائل شدهاند شهرت فتوائى مىباشد .
از نظر ما هيچ دليل مساعد با آن نبوده و حجّيّتش بدون برهان مىباشد .
برخى پنداشتهاند ادلّه حجّيّت خبر واحد بمفهوم اولويّت بر اعتبار شهرت دلالت دارند زيرا ظنّى كه شهرت افاده مىكند بمراتب اقوى از ظنّ مستفاد از خبر واحد مىباشد .
ولى در اين استدلال ضعفى است آشكار كه بر احدى مخفى نمىباشد زيرا پرواضح است كه ادلّه اعتبار خبر واحد مناط حجّيّت خبر را افاده ظنّ قرار نداده و به اين ملاك حكم به اعتبار آنها ننمودهاند منتهى نهايت بيانى كه مىتوان در اين مقام اظهار داشت اينكه بگوئيم :
به تنقيح مناط ظنّى ملاك حجّيّت خبر واحد آنست كه مفيد ظنّ بوده و چون شهرت در اين رابطه اقوى و اولى است پس بايد بطريق اولى حجّت باشد .
ولى اين تقرير صرفا موجب آن مىشود كه به اولى بودن شهرت در حجّيّت و اعتبار ظنّ حاصل شود نه قطع و يقين و ظنّ هم كه دليلى بر اعتبار و حجّيّتش وجود ندارد .
بلكه اگر ادّعاء كرده و بگوئيم :
نه تنها قطع نداريم به اينكه مناط حجّيّت خبر واحد افاده ظنّ است بلكه يقين و جزم داريم كه وجه اعتبار و حجّيّت آن اين معنا نبوده و مناط بودن افاده ظنّ منتفى است .
ادّعاى جزافى نكردهايم .