قوله : على كون مناط اعتباره : يعنى اعتبار خبر واحد .
قوله : غايته : يعنى غاية توهّم مزبور .
قوله : تنقيح ذلك : مشار اليه « ذلك » مناط اعتبار خبر واحد مىباشد .
قوله : و هو لا يوجب الّا الظّنّ الخ : ضمير « هو » به تنقيح مناط ظنّى راجع است .
قوله : بانّها اولى بالاعتبار : ضمير در « بانّها » به شهرت راجع است .
قوله : و لا اعتبار به : ضمير در « به » به ظنّ عود مىكند .
قوله : دعوى القطع بانّه ليس بمناط : ضمير در « بانّه » به كون الخبر مفيدا للظّنّ راجع است .
قوله : و اضعف منه : ضمير در « منه » به توهّم مذكور عود مىكند .
قوله : دلالة المشهورة : مقصود حديثى است كه ابن ابى الجمهور در كتاب غوالى اللّئالى از مرحوم علّامه بطور مرفوعه از زراره نقل كرده كه وى مىگويد :
سألت ابا جعفر عليه السّلام : جعلت فداك يأتى عنكم الخبران و الحديثان المتعارضان ، فبايّهما آخذ ؟
فقال عليه السّلام : يا زرارة : خذ بما اشتهر بين اصحابك ودع الشّاذّ النّادر فانّ المجمع عليه لا ريب فيه الخ .
فقره مورد استدلال : خذ بما اشتهر بين اصحابك است كه متوهّم گفته است امام عليه السّلام در اين حديث فرمودهاند بمطلق شهرت اخذ نما اعمّ از اينكه فتوى بوده يا خبر باشد و از حكم بوجوب اخذ كه به « شهرت » معلّق شده به خوبى مىتوان احراز نمود كه علّت وجوب اخذ آنست كه مأخوذ به چون مشهور است مىباشد لذا از باب العلّة يعمّم كما يخصّص مىتوان حكم را از مورد حديث كه بفرض شهرت روائى باشد تعميم داده و شامل هر مشهورى دانست اگرچه شهرت فتوائى باشد .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 248
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٤٨