فظهر انّه لو قيل بدلالة اخبار من بلغه ثواب على استحباب العمل الّذى بلغ عليه الثّواب و لو بخبر ضعيف لما كان يجدى فى جريانه فى خصوص ما دلّ على وجوبه او استحبابه خبر ضعيف بل كان عليه مستحبّا كسائر ما دلّ الدّليل على استحبابه .
ترجمه : سپس مرحوم مصنّف مىفرماين :
با تحقيقى كه در اين مقام نموده و شرحى كه داديم به خوبى ظاهر و روشن شد كه در جريان و امكان احتياط نسبت به عبادات هيچ نيازى به وجود امر و تعلّقش به آنها نداشته بلكه مىتوان ادّعاء نمود اگر امر به آنها متوجّه باشد اتيان آن عبادت از باب احتياط نبوده بلكه مانند سائر عبادات و اعمالى است كه بوجوب يا استحبابش علم داريم .
پس از آن مىفرماين :
نتيجه اين گفتار آنست كه اگر قائل شويم اخبار « من بلغه ثواب الخ » دلالت مىكند بر استحباب عملى كه دليل بر ثواب داشتنش قائم شده و لو خبر ضعيف باشد اين دلالت را نمىتوان مجوّز و مصحّح احتياط در عبادات محتمل الوجوب و الاستحباب قرار داد بلكه در صورت پذيرفتن دلالت اخبار من بلغ عمل مزبور همچون سائر عبادات مستحبّه ، مستحبّ محسوب شده و ديگر مجالى براى جريان احتياط وجود ندارد .
تحرير و شرح
حاصل فرموده مرحوم مصنّف در اين مقام آنست كه :
قبلا گفته شد در صحّت و امكان احتياط نسبت بعبادات وجود امر شرعى لازم و ضرورى نيست چه آنكه در صورت احتمال وجوب يا استحباب مىتوان عمل را تماما و كمالا با تمام شرائط و اجزائش اتيان نمود و مكلّف براى امتثال در مقام نيّت مىگويد :
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 584
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٥٨٤