درحالىكه احتياط كردن و اتيان باكثر موجب تأمين چنين غرضى نمىگردد .
مصنّف ( ره ) در جواب اين تقرير مىفرمايد :
اگرچه حصول لطف و مصلحت در عبادت موقوف است بر اينكه آن را بر وجه امتثال اتيان نمود ولى در عين حال مىگوئيم :
آنچه در اين باب معتبر است اتيان كلّ عبادت و مجموع آن بر وجه امتثال بوده نه آنكه تكتك از اجزاء نيز لازم باشند كه به قصد امتثال و به نيّت وجه اتيان شوند تا در نتيجه اين معنا با احتياط و آوردن اكثر تنافى داشته باشد .
و چگونه مىتوان معرفت تفصيلى باجزاء و اتيان آنها به قصد وجه را معتبر دانست و حال آنكه احدى در امكان احتياط نسبت بمورد بحث ( مسئله دوران امر بين اقلّ و اكثر ) اشكالى ننموده همانطورىكه در متباينين آن را تصحيح كردهاند و پرواضح است اگر معرفت تفصيلى باجزاء و اتيانشان به قصد وجه لازم مىبود ابدا احتياط امكانپذير نمىبود و جائى براى تصحيح آن وجود نداشت پس نفس اتّفاق ارباب تحقيق بر جواز و امكان آن خود دليل بارز و روشنى است بر عدم اعتبار معرفت تفصيلى اجزاء .
تحرير و شرح
قوله : على الاتيان بها : ضمير در « بها » به عبادت عود مىكند .
قوله : الّا انّه لا مجال لاحتمال اعتبار معرفة الاجزاء : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : و اتيانها على وجهها : ضمائر مؤنّث به اجزاء راجعند .
قوله : كيف : يعنى چگونه معرفت اجزاء و اتيان آنها على وجهها معتبر باشد .
قوله : هاهنا : يعنى در دوران امر بين اقلّ و اكثر ارتباطى .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 675
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٦٧٥