كند البتّه علم اجمالى منحلّ مىگردد درحالىكه اثبات آن غير ميسّر مىباشد .
قوله : على تنجّز التّكليف مطلقا : مقصود تنجّز تكليف نسبت به اقلّ مىباشد .
قوله : فلو كان لزومه كذلك : ضمير در « لزومه » به اقلّ راجع بوده و مقصود از « كذلك » وجوب نفسى و غيرى در اقلّ مىباشد .
قوله : مستلزما لعدم تنجّزه : كلمه « مستلزما » منصوب است تا خبر باشد براى « كان » و ضمير در « تنجّزه » به تكليف برمىگردد .
قوله : الّا اذا كان متعلّقا : ضمير در « كان » به تكليف راجع است .
قوله : كان خلفا : جواب است براى « لو » و همانطورىكه گفته شد وجه « خلف » اينست كه :
متوهّم در ابتداء تقريرش فرض نمود كه اقلّ على اىّ حال واجب است يعنى داراى دو وجوب مىباشد :
الف : وجوب نفسى .
ب : وجوب غيرى .
درحالىكه در پايان كلامش كه به انحلال قائل شده صرفا وجوب نفسى را اثبات كرده است و اين بر خلاف فرض مىباشد .
قوله : مع انّه يلزم من وجوده عدمه : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » بوده و ضمير مجرورى در « وجوده » و « عدمه » به انحلال برمىگردد .
قوله : لاستلزامه عدم تنجّز التّكليف : ضمير در « استلزامه » به انحلال برمىگردد .
قوله : المستلزم لعدم لزوم الاقلّ مطلقا : كلمه « المستلزم » صفت است براى « عدم لزوم اقلّ » .
متن : نعم ، انّما ينحلّ اذا كان الاقلّ ذا مصلحة ملزمة ، فانّ وجوبه
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 665
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٦٦٥