زمان حيات واقف فوت نموده باشد وقف باطل است يعنى آن را به ديگرى نمىدهند و اين بطلان و انتفاء وقف نه از باب اخذ بمفهوم اين جمله باشد بلكه همانطورىكه قبلا اظهار داشتيم به واسطه انتفاء موضوع بوده كه موجب بطلان و انتفاء حكم مىباشد .
قوله : و من هنا انقدح : مشار اليه « هنا » مراد بودن سنخ حكم مىباشد .
قوله : انّه ليس من المفهوم الخ : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » است .
قوله : انّه لا اشكال فى دلالتها على المفهوم : ضمير در « انّه » به معناى شأن است و ضمير در « دلالتها » به قضيّه راجع مىباشد .
قوله : لانّ انتفائها عن غير ما هو المتعلّق لها : ضمير در « انتفائها » به اوقاف و وصايا و نذور و ايمان راجع است چنانچه ضمير در « لها » نيز به آنها راجع مىباشد .
قوله : تكون بالقابها : مثلا موضوع و متعلّق وصيّت را شخصى قرار مىدهد كه لقبش سعيد است يعنى مىگويد : اوصيت لسعيد منفعة الدّار الى سنة .
قوله : او به وصف شىء : مثلا مىگويد اوصيت للرّجل العالم منفعة الدّار الى سنة .
قوله : او بشرطه مأخوذة فى العقد : ضمير در « به شرط » به ما هو المتعلّق عود مىكند مثلا گفته است : اوصيت لزيد ان صحّ من مرضه .
قوله : ليس بدلالة الشّرط او الوصف او اللّقب عليه : ضمير در « عليه » به مفهوم عود مىكند .
قوله : بل لاجل انّه اذا صار الخ : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : او اوصى به : ضمير نائب فاعلى در « اوصى » به احد و ضمير مجرورى در « به » به شىء راجع است .
قوله : او نذر له : ضمير در « له » به احد راجع است .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1637
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٦٣٧