به عمومش باقى بوده و تخصيصى به آن نخورده امّا ضميرى كه به آن رجوع مىكند به تمام افرادش برنگشته بلكه به برخى از مصاديق مراد راجع مىباشد در نتيجه به عقيده ما عامّى كه بعدش چنين ضميرى واقع باشد مخصّص نيست .
قوله : انّه حيث دار الامر بين التّصرّف الخ : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : من الضّمير الرّاجع اليه : ضمير در « اليه » به عام عود مىكند .
قوله : امّا بارجاعه الى بعض ما هو المراد من مرجعه : ضمائر در « ارجاعه » و « مرجعه » به ضمير عود مىكنند .
قوله : او الى تمامه : يعنى تمام ما هو المراد من مرجعه .
قوله : مع التّوسّع فى الاسناد : مقصود از « توسّع » تجوّز و ارتكاب مجاز مىباشد .
قوله : سالمة عنها فى جانب الضّمير : ضمير در « عنها » به اصالة الظّهور برمىگردد .
قوله : و ذلك لانّ الخ : يعنى و بيان ذلك ، مشار اليه ، سالم بودن اصالة الظّهورى كه در جانب عام جارى است از جريان اين اصل در طرف ضمير مىباشد .
قوله : و انّه على نحو الحقيقة او المجاز فى الكلمة : كلمه « انّه » بفتح همزه بوده و ضمير منصوبى آن به استعمال عود مىكند و مقصود از « مجاز در كلمه » آنست كه بگوئيم ضمير به تمام مصاديق مراد از مرجعش عود نكرده بلكه به برخى از آنها برمىگردد .
قوله : او الاسناد : مراد از « مجاز در اسناد » آنست كه ملتزم شويم به اينكه حكم مسند به بعضى از افراد حقيقى بوده و مجازا آن را به تمام منتسب مىدانيم .
قوله : كما هو الحال فى ناحية الضّمير : ضمير « هو » به تعيين كيفيّت استعمال راجع است .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1893
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٨٩٣