قوله : فاذا لم يستعمل فيه : ضمير در « لم يستعمل » به عام و در « فيه » به شمول و عموم راجع است .
قوله : و استعمل فى الخصوص : ضمير نائب فاعلى در « استعمل » به عام راجع است .
قوله : كما هو المفروض : ضمير « هو » به استعمال عام در خصوص عود مىكند .
قوله : ممّا جاز انتهاء التّخصيص اليه : كلمه « من » در « ممّا » بيان است براى « مراتب الخصوصيّات » و لفظ « جاز » يعنى امكن و ضمير در « اليه » به « ماء موصوله » در « ممّا » عود مىكند .
قوله : و استعمال العامّ فيه مجازا : ضمير در « فيه » به « ماء موصوله » در « ممّا » برمىگردد .
قوله : كان تعيّن بعضها بلا معيّن : كلمه « كان » جواب است براى « فاذا لم يستعمل » و ضمير در « بعضها » به مراتب الخصوصيّات برمىگردد .
قوله : و لا مقتضى لظهوره فيه : ضمير در « ظهوره » به عام و در « فيه » به « بعضها » راجع بوده و مقصود از « بعض » همان تمام الباقى است .
قوله : امّا بالوضع : يعنى وضع واضع .
قوله : و المفروض انّه ليس بموضوع له : ضمير در « انّه » به « بعضها » راجع است .
قوله : و لم يكن هناك : يعنى در عام مخصّص .
قوله : و ليس له موجب آخر : ضمير در « له » به ظهور برمىگردد .
قوله : و دلالته على كلّ فرد على حدّة : ضمير در « دلالته » به عام راجع بوده و اين كلمه مبتداء و خبرش « لا توجب » مىباشد .
قوله : حيث كانت فى ضمن دلالته على العموم : ضمير در « كانت » به « دلالته » راجع است .
قوله : لا توجب ظهوره فى تمام الباقى : ضمير در « ظهوره » به عام
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1787
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٧٨٧