مستلزم زيادى عمديّه باشد و امثال اين گونه محاذير .
و امّا قسم سوّم : بايد بگوئيم حرمت شرط و نهى از آن تنها در صورتى موجب فساد عمل عبادى يعنى مشروط به بوده كه نفس شرط نيز عبادت باشد تا در نتيجه فاسد شدنش بواسطه نهى مشروط نيز فاسد گردد امّا در مواردى كه شرط از امور عبادى نباشد چون نهى موجب فساد آن نيست لاجرم وجهى براى التزام به فساد مشروط وجود ندارد .
قوله : او جزئها او شرطها : ضمائر مؤنّث به عبادت راجعند .
قوله : الخارج عنها : يعنى عن العبادة .
قوله : او و صفها الملازم لها : ضمائر مؤنّث به عبادت راجع ميباشند .
قوله : او و صفها غير الملازم : ضمير در « و صفها » به عبادت راجع است .
قوله : كالغصبيّة لاكوان الصلّوة : مقصود از « اكوان الصّلوة » اجزائى از آن بوده كه قوامشان به مكان است همچون قيام و قعود و سجده .
قوله : المنفكّة عنها : كلمه « المنفكّة » صفت است برا « الغصبيّة » و ضمير در « عنها » به صلوة عد مىكند .
قوله : به لحاظ انّ جزء العبادة عبادة : زيرا كلّ همان اجزاء بوده و عبارتست از مجموع آنها بنابراين وقتى جزء فاسد بود كلّ نيز فاسد است .
قوله : لا يوجب بطلانها : يعنى بطلان عبادت .
قوله : الّا مع الاقتصار عليه : ضمير در « عليه » به جزء باطل و فاسد راجع است .
قوله : لا مع الاتيان بغيره : ضمير در « بغيره » به جزء فاسد راجع است يعنى نه در صورتى كه از جزء فاسد بدل صحيح آورده شود كه در اين صورت فساد جزء باعث فساد كلّ نميشود .
قوله : ممّا لا ينهى عنه : كلمه « ممّا » بيان است از « غيره » .
قوله : الّا فيما كان عبادة : يعنى الّا فى الشّرط الّذىّ كان عبادة .
قوله : كى يكون حرمته موجبة لفساده : ضمير در « لفساده » به شرط راجع
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1544
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٥٤٤