قوله : لا يوجب عدم طرده لطلبه : ضمير در « طرده » به امر باهمّ و در « طلبه » به غير اهمّ راجع است .
قوله : مع تحقّقه : يعنى تحقّق طلب غير اهمّ .
قوله : عدم الاتيان به : ضمير در « به » به اهمّ عود مىكند .
قوله : و عصيان امره : يعنى امر باهمّ .
قوله : فيلزم اجتماعهما على هذا التّقدير : ضمير در « اجتماعهما » به طلب اهمّ و مهمّ راجع بوده و مراد از « هذا التّقدير » تقدير و فرضى است كه امر باهمّ را مكلّف مخالفت كرده و بدين ترتيب امر بمهمّ فعلى شود .
قوله : مع ما هما عليه من المطاردة : ضمير « هما » به طلب اهمّ و مهمّ راجع بوده و ضمير در « عليه » به ماء موصوله برگشته و كلمه « من المطاردة » بيان است از ماء موصوله .
قوله : بين المتعلّقين : يعنى متعلّق دو طلب كه ازاله و صلوة باشند .
قوله : مع انّه يكفى الطّرد : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » بوده و اين عبارت اشاره است بجواب دوّم مرحوم مصنّف از اشكال مذكور .
قوله : من طرف الامر بالاهمّ : يعنى در وقتى كه طلب اهمّ فعلى بوده و مكلّف آن را عصيان و مخالفت نكرده و عزم بر تركش نيز نداشته باشد .
قوله : فانّه على هذا الحال يكون طاردا : ضمير در « فانّه » به امر باهمّ راجع بوده و مقصود از « هذا الحال » حالى است كه امر باهمّ عصيان نشده و مكلّف عزم بر تركش را نيز ندارد .
قوله : لطلب الضّدّ : يعنى طلب مهمّ .
قوله : كما كان فى غير هذا الحال : يعنى كما كان امر بالاهمّ طاردا فى غير هذا الحال .
و مقصود از « غير هذا الحال » وقتى است كه امر بمهمّ فعلى باشد و آن زمانى بوده كه مكلّف امر باهمّ را مخالفت و عصيان نموده يا عزم بر تركش باشد .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحة 1139
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١١٣٩